روزی که عابدزاده با آن لبخند و روحیه باور نکردنی حملات کشندهٔ حریف را مهار میکرد تا نام بلند ایران را با تارک بزرگترین جشنواره فوتبال جهان بنشاند و روزی که غیرتمندان ایرانی دروازه حریف قدر ایران در جام جهانی‌ را میگشودند کسی‌ فکر نمیکرد که در پس نسل دوستداشتنی آن روز‌های فوتبال ایران شیربچه‌هایی‌ پا به میدان گذارند که بی‌ واسطه از نسل پوریای ولی‌ و تختی هستند .

کسانی که هرگز شرف و غیرت و آزادگی خویش را به بلند کردن عکس دیکتاتور و تعریف و تمجید از او و در پس آن صباحی آسایش نفروختند و به دریای بیکران ملت بزرگ و جاویدان ایران پیوستند . در حکومتی که عشق را کنار تیرک راه بند ،نه تازیانه، که به رگبار میبندند و در بین ورزشکارنمایانی که عصا از کور میدزدند دلیرمردانی همبستگی‌ خود را به ایران و ایرانی‌ اعلام داشتند که شاید هیچکس فکر نمیکرد با سالها زندگی‌ در اروپا هنوز و همچنان عرق به وطن در رگ‌هایشان جاری باشد . همانانی که بارها متهم به کمکاری و حفاظت از ساقهایشان در تیم ملی‌ بودند آنچنان جان و آینده ورزشی خود را در راه هدف بزرگ تمامی ایران قمار کردند که سالیان سال داستان بزرگیشان ورد زبانها باشد .

از این به بعد حماسه برای من در فوتبال دیگر سال ۹۸ ، ملبورن ، فرار خداداد و معجزهٔ بزرگ خواسته همهٔ مردم ایران در آن زمان نیست . برای من حماسه دستبندهای سبزیست که چنان مشتی محکم بر دهان تمامی مخالفان دمکراسی و هوادارن دولت کودتایی کوبیده شد و امتداد خون شهدای آزادی در رگهای تمامی فرزندان ایرانزمین را نشان داد .

شما دانشجویان کوی را که یه هفته است کتک میخورند تنها نگذاشتید ، شما خانواده‌های داغدار را تنها نگذاشتید ، شما میلیونها انسان پاک را در سکوتی که مرگ دیکتاتوری را فریاد میزنند را یاری کردید . شما به همه روحیه دادید . چه اهمیتی دارد که کره شمالی و عربستان به چه نتیجه‌ای میرسند ؟ شما از قهرمانان جام جهانی‌ هم سزاوارترید .

علی‌ کریمی‌ ، مهدی مهدویکیا ، جواده نکونام ، محمد نصرتی ، حسین کعبی ، و مسعود شجأعی عزیز چه موفق به راهیابی به جام جهانی‌ بشوید و چه نشوید برای همیشهٔ ما قهرمانید