آن روزها من هر روز در تظاهراتی که مردم که با دستهای خالی بر ضد رژیم شاه دیکتاتور انجام می دادند شرکت می کردم. تطاهرات هر روز در اطراف دانشگاه صورت میگرفت من هم که در آن زمان دانشجو بودم هر روز شرکت می کردم شعار می دادیم و وقتی نطامیها نزدیک می شدندو تیر هوایی در میکردند فرار می کردیم و در خانه های اطراف آنجا قایم می شدیم. نطامیان به داخل خانه ها حمله نمی کردند. گاهی که مردم ما رو به خانه هاشون راه نمی دادند و ما در زیر ماشینهای پارک شده قایم می شدیم. آنها ماشینها را معمولا نمی شکستند.
در جنگ وگریز های شبانه هم دست خالی در سر کوچه های خود آتش روشن می کردیم و شعار می دادیم وبه محض نزدیک شدن نیروهای نطامی و تیر های هوایی شعار می دادیم که " پول نفت مونه یکی یکی در کن" و به خانه های خودمان فرار می کردیم.
بعد ها هم که شبها الله اکبر را شروع کردیم. نظامیها باز به خانه های ما نزدیک نمی شدند.
در تطاهرات ساعات روز تک و توک شهید میدادیم. درهفده شهریور بیشترین شهدا را دادیم. کتک خوردن اینهمه نبود. اصلا زنجیرو تبرو چاقو و قلاده نبود.
به یقین می توانم بگویم که وحشیگری و سلاخیها ی الان به مراتب بیشتر و رعب آور تر از آن زمان است.
ما شجاع تر از شما نبودیم که تونستیم رژیم شاه را سرنگون کنیم. با شجاعتی که شما در این روز ها از خود نشان دادید اسطوره آفریدید. خشمی که سرکوب کنندگان در دل ملیونها ایرانی وهزاران مردم آزادیخواه دنیا
کاشتند بر علیه خودشان کاشتند مطمعنا ریشه اینا را خواهد کند. پیروزی ما با مقاومت هوشیارانه و طولانی مدت بدست خواهد آمد. این خشمی که اکنون در قلبهای ما کاشته شده توشه راه ما به پیروزی است. توشه راه ما به رسیدن به حقوق شهروندی یک انسان قرن بیست و یکم. توشه راه ما به جامعه ای که فرزندان وطن ما برای ابراز نظرشان شقه شقه نشوند.