طبق معمول همه تورنمنتهای این چندین سال اخیر تیم ملی ایران باخت و حذف شد. من اینجا قصد ندارم از شاهزاده های پارسی و چه میدونم به قول خیابانی فوتبال ناب ایرانی حرف بزنم. نمیخوام از تعویض ها غلط قطبی چیزی بگم و به طور خلاصه حرف های کلیشه ای بزنم. طی چند روز آینده تو اکثر روزنامه های ورزشی و سایتها و ... این بحثهای کلیشه ای مطرح  و بعد هم همه چیز فراموش میشه و ما میمونیم و تورنمنت بعدی و یک حذف ناراحت کننده دیگه.

واقعیت فوتبال ایران یک چهارم نهایی جام ملتهای آسیاست و نه بیشتر. توهم قهرمانی تو جام ملتها رویای دست نیافتنی برای کشوری مثل کشور ماست. قهرمانی یک سری فاکتورهایی نیاز داره که مهمتر از همه برنامه ریزی و سرمایه گذاری و مدیران لایقه. بدون اینها میشه عراق و کره شمالی و امارات رو برد. میشه با 9 امتیاز از مرحله گروهی صعود کرد و حتی میشه کره جنوبی رو برد و به مرحله بعد رفت اما قهرمانی نه... 

شاید ما بهترین بازیکنهای آسیا رو داشته باشیم اما برای قهرمانی کافی نیست.حتی اگر بهترین مربی دنیارو هم داشته باشیم بازم کافی نیست. این فدراسیون فوتبال و این سازمان تربیت بدنی و این دولت و این حکومت اونقدر بی لیاقت و بی خاصیت هستند که تا صد سال دیگه هم ما نتونیم حتی یک قهرمانی تو تورنمنتهایی مثل جام ملتها بیاریم...